Tag Geschiedenis

Leonora Carrington – surrealisme, magie en meer

Zodra we in de geschiedenis van het Surrealisme duiken is het vrijwel onmogelijk om niet te kijken naar het leven en vooral werken van Leonora Carrington. Geboren in Engeland en na een bewogen leven, waaronder het vinden en verliezen van de liefde met Max Ernst, een gedwongen opname in een psychiatrische kliniek (omdat haar familie niet achter haar keuzes stond) en meer, terechtgekomen in Mexico. Ver weg van haar familie, de 2de wereldoorlog die door Europa woedde en opnieuw in de armen van de liefde. Dit keer niet alleen voor een man, maar vooral voor een land en de cultuur. Leonora Carrington was in haar jongere jaren nauw betrokken bij de surrealisten, exposeerde ook werk in groepstentoonstellingen van de surrealisten. Toch werd ze langzaam door de kunstgeschiedenis gezien als een vrouw die niet veel had gedaan voor de surrealistische beweging. Haar werk draait dan ook niet specifiek om het weergeven van het onderbewuste, het automatisme van dromen. Voor haar was de wereld van magie, alchemie en de vrouwelijke seksualiteit hetgeen waar haar werk om draaide. Het was een wereld vol fantasie, symbolisme en vooral onnavolgbare verhaallijnen wat ze vastlegde in haar kunst en haar verhalen.

Het moment tussen leven en doodgaan

Het begon allemaal met een poging om iets te zeggen over het Surrealistisch Manifest, wat in 1924 door André Breton de wereld in geslingerd werd. Hij leidde daarmee het begin van surrealisme in, het antwoord op een wereld waarbij de ratio regeerde over het onderbewuste. Niet dat ik recentelijk nog het manifest gelezen had. Of überhaupt enig manifest, omdat ik ergens een beetje wars ben van manifesten. Het idee dat je moet voldoen aan een serie regels, houden aan richtlijnen en volgen van woorden die door anderen zijn opgesteld gaat in mijn ogen tegen alles in wat het surrealisme voorstaat.

De weg van ongeschoolden gaat niet over rozen en grintpaden

In een ver verleden, lang geleden, droomde ik ervan om naar de kunstacademie te gaan. Het tekenen, schilderen en maken van kunst was mijn grootste liefhebberij. Ik had naast de vele posters van bands ook reproducties van mijn favoriete schilderijen hangen. Veel werk van Salvador Dali, H.R. Giger en een beetje van René Margritte. In die dagen wist ik eigenlijk nog niet zoveel van de kunsten, alleen dat ik een voorliefde had voor het surrealistische en het magische werk dat deze mannen maakten

Een kunstenaar zijn

Tussen koffie en een boterham met hagelslag vraag ik de buurvrouw, die net voorbij komt lopen, wat kunst is. Ze haalt haar schouders op. Dat soort dingen weet ze niet en het interesseert haar ook niets. Ze vind kunst geldverspilling en een hoop onzin. Onnodig en nergens goed voor. 'Kunst heb je helemaal niets aan!' roept ze er achteraan en eerlijk gezegd moet ik haar hierin wel gelijk in geven. Je hebt ook niets aan kunst, helemaal niets. Toch is kunst één van de meest belangrijke dingen die er is in deze maatschappij. Kunst brengt kleur. Kleur en leven in het verder nogal leven- en kleurloze van onze Joods-christelijke maatschappij.

Mailart – geschiedenis, herkomst en wat doe ik ermee

Het wordt tijd dat we het eens over mail-art gaan hebben. Wat is nu precies mail-art? Waar is het begonnen? En ook niet geheel onbelangrijk: wat doe ik met iets als mail-art. Het lijkt er namelijk op dat niet iedereen bekend is met het begrip van mail-art en dat is best zonde. Mail-art is tenslotte één van de leukste onderdelen uit de kunstgeschiedenis. Vanwege het karakter, de mogelijkheden en het feit dat het elke kunststroming lijkt te overschrijden. Mocht je nu echter denken dat ik een volledige les aan kunstgeschiedenis aan je ga voorleggen kan ik je gerust zijn. Ik wil je alleen uitleggen wat mail-art is en waarom het zo fijn is dat het bestaat. En wat ik ermee doe. Misschien dat ik je zelfs uitleg waarom.