Leven onder quarantine (in tekeningen)

by Godpipo
0 comment
Inmiddels leven we, gezien vanaf deze dag, al twee maanden met de ‘intelligent lock-down’ vanwege het COVID-19 virus. Een virus waar iedereen wel de effecten van kent, weet wat de gevolgen zijn en begrijpt dat de maatregelen die genomen zijn niet voor niets zijn. De anderhalve meter samenleving is inmiddels een begrip geworden en ondanks dat er steeds meer mensen zijn die er moeite mee hebben heeft het ook zijn voordelen. Om te beginnen schrijven we geschiedenis. Het is de allereerste keer dat dit soort ingrijpende maatregelen zijn genomen in een samenleving. En dan ook nog een keer over de hele wereld. Niets en niemand ontkomt aan het virus en elk land is overgegaan tot het opleggen van een soort van lock-down. Iedereen thuis en allemaal afstand houden tot elkaar. Deze bijzonder situatie inspireert natuurlijk als een malle. Het is dusdanig uniek dat je als kunstenaar niet anders kan dan er een reflectie op te geven en dat is ook een voordeel.

Mijn eigen situatie

Om eerlijk te zijn veranderde voor mij, als persoon niet zoveel toen er vanuit regeringswege de lock-down werd gepresenteerd. Het vermijden van mensen en aanhouden van minimaal anderhalve meter tot elkaar is iets wat ik mijn hele leven al probeer te doen. Hetzelfde met vreemde mensen aanraken. Iets wat opeens niet meer mocht en strikt werd afgeraden was voor mij heel normaal. Ik raak liever geen mensen aan die ik niet ken en vind het ook heel onprettig door deze zelfde mensen aangeraakt te worden. Uit respect geen ik ook liever niemand een hand en het Oudhollandse gebruik van drie zoenen op de wang vind ik iets dat al in de 18e eeuw afgeschaft had mogen worden.

Toch werd mijn omgeving opeens anders. Natuurlijk bleef iedereen, mijn vrouw, kinderen en de goegemeente thuis, maar dat vond (en vind) ik alleen maar gezellig. Ik heb geen hinder van iedereen die ik lief heb in mijn directe omgeving. Maar het werd buiten anders. Opeens ging iedereen doen wat ik praktisch mijn hele leven al doe; elkaar vermijden en contact uit de weg gaan. Waar ik mij vroeger altijd een beetje een uitzondering voelde werd ik opeens opgenomen in de normale gang van zaken. Andere mensen werden opeens op een hele andere manier een opgave om mee om te gaan. In de supermarkt ging iedereen elkaar lopen te vermijden, waardoor er een andere manier van frustreren ontstond.

Quarantine zine

De eerste aanzetten in tekeningen

Mijn eerste reactie op de lock-down was het maken van een zine. Een korte serie van tekeningen die mijn gevoel over de quarantaine weergeven. Het werden twaalf zwart-wit tekeningen die ik in een week tijd maakt en waarin ik mijn gedachten over een volledig contactloos bestaan probeerde weer te geven. Ik heb hierin nagedacht over hoe het is om in quarantaine te leven, vanaf het moment dat je hoort dat het moet tot de dagen waarop je niet meer weet waar het zal eindigen. ‘Quarantine – the zine’ was het beginpunt van mijn reflectie op deze hele nieuwe situatie. Ik merkte dat er meer inzat. Dat ik helemaal niet klaar was met deze nieuwe anderhalve meter samenleving. Dat ik er meer mee moest doen. Het stilvallen van de maatschappij in beeld zien te brengen.

Hierop maakte ik de tekening ‘The long accumulated time of doing nothing’. Nogmaals in een poging de langere effecten van een maatschappij in volledig lock-down te vatten. Hoe de afzondering zal leiden tot een levensvorm die op het eerste gezicht lijkt om wat we kennen, alleen als je verder kijkt eruitziet als iets totaal anders. Leven, maar dan niet zoals we het kennen. De isolatie van de mens en de opmars van de natuur in één tekening. Hoe het leven buiten floreert en zichzelf weer de mogelijkheid kan geven verder te evolueren zonder dat de mensheid er invloed op kan uitoefenen. Leven in stilstand om het zo te zeggen.

Journeying from silence to silence I was no longer his dominant

Het vervolg en verder

De tekening ‘Deflowering madness for a great escape’ werd al meer een weergave van mijn gemoedstoestand in de eerste weken van de ‘intelligente lock-down’ en hoe voor mij de buitenwereld veranderd was. De handen in de maatschappij, de ingewikkeldheid en de natuur die zich hieraan lijkt te onttrekken. In de volgende tekeningen wordt deze natuur ook steeds belangrijker. Het krijgt een grotere rol in de vorm van de bladeren die alles lijken te overwoekeren. Het floreert, zoals de natuur buiten ook daadwerkelijk floreert omdat wij mensen niet constant onze grote voetstap erop zetten. Toch heeft deze plotselinge wildgroei ook een keerzijde. Het verstikt, het verandert en brengt een onrust met zich mee die ik nog niet eerder voelde. Zoals in de tekening ‘Journeying from silence to silence I was no longer his dominant’ naar voren komt. De natuur geeft niet alleen leven, het ontneemt ook leven. Het vormt onneembare bergen die ondanks dat ze in de verte liggen alsnog dichtbij in onze  gedachten zijn.

Hetzelfde gebeurt in ‘Doing what you can (like tiny fish in the river)’. Het dierlijke leven wordt overwoekert door de flora die om het heen groeit. Het zorgt dat alles er anders uit gaat zien. Niet het leven dat we kenden, maar iets dat we nog niet eerder gezien hebben.

Hierdoor ging ik mij afvragen of dit ook geldt voor onze huisdieren, wat resulteerde in de tekeningen ‘Be small, think big’ en ‘A little fellow with very ordinairy legs’. Hoe moet het voor onze huisdieren zijn dat we constant thuis zijn? Ik probeerde het mij voor te stellen, maar uiteindelijk bleek ik te kort te schieten in mijn inlevingsvermogen van deze dieren. Het zijn zonnige voorstellingen geworden van dieren die krijgen wat ze altijd dromen. Constante aandacht, zorg en liefde van hun eigenaren. Dat het lijkt dat ze overwoekert worden door de natuur is pure schijn. Ze zijn in hun natuurlijke habitat. De bloemen laten zien dat iedereen floreert en is waar ze graag willen zijn.

Op dit moment is de tekening ‘Royalty is a dog named Dirk ascending the social ladder’ de laatste in deze serie. Wederom een tekening van iemands huisdier, maar in dit geval is het geen letterlijke weergave van hoe ik denk dat een huisdier deze tijden van quarantaine beleeft. Zoals de titel doet vermoeden gaat dit letterlijk over het koningshuis en heb ik de dashond Dirk als model gebruikt omdat hij perfect in deze rol paste. En meer wil ik er ook niet over zeggen.

Deze serie van het leven in tijden van quarantaine, van het leven zoals we dit niet eerder zagen is ook nog niet afgelopen. Er zitten meer tekeningen in. Een langere zoektocht naar het florerende leven en hoe de rol van mensen steeds verder naar de achtergrond gedrukt wordt. Of hoe wij mensen uiteindelijk weer zullen proberen onze stempel op de natuur te gaan drukken en dit nieuwe leven terugsturen naar de mythische nevelen waar ze eerst leefden.

The long accumulated time of doing nothing
Deflowering madness for a great escape
Be small, think big
Royalty is a dog named Dirk ascending from the social ladder

You may also like

Leave a Comment