De koning

Kort verhaal - willekeurige gedachten - automatisch schrijven

Er komt een moment in ieders leven dat ze kennis nemen van de koning. Niet dat ze een persoonlijke handdruk of iets van een ontmoeting met de man krijgen. Ze leren dat er zoiets als de koning bestaat. Een man die op eenzame hoogte staat, aan de top van de maatschappij. Iemand die niemand anders kan worden en ook niet zelf gekozen heeft om koning te zijn. Hij is iemand die in zijn rol is geduwd door zijn moeder, vader en een stoet mensen die vinden dat het concept van een koning goed voor het land is waar ze op staan. De koning gelooft dit zelf ook, tenslotte is hem dit vanaf zijn geboorte met de paplepel ingegoten. Een koning ben je niet zomaar. Koningen bestaan bij de gratie van mensen die in ze geloven en hoe meer mensen geloven dat er een koning is, des te sterker de positie van de koning wordt. Zelfs de ongelovigen van de koning moeten erkennen dat de koning een daadwerkelijk feit is en zijn macht over het volk, maatschappij en omgeving onbetwist laten. Het geloof in de koning als instituut wat groepsimmuniteit is voor de vaccinatiegraad bij een besmettelijke ziekte. Toch is de koning ook niet meer dan een man. Een verhaal over deze man is dan ook iets wat iedereen kan gebruiken, gelovig of niet.

Er was eens

In een achtertuin, hier niet eens heel ver vandaan, probeerde een vrouw drie uien uit de grond te trekken. Ze had ooit gelezen dat het zelf kweken van groente (en fruit) veel gezonder was, dus had ze een gedeelte van haar achtertuin opgeofferd om een moestuin van te maken. Van alles groeide daar. Van uien tot courgette, van sperziebonen tot sla en alles wat het idee van groen en gezond kreeg had ze uitgezaaid. Ondanks haar aanvankelijke schroom om met een moestuin te beginnen, haalde ze veel plezier uit het kweken van groente. Dat alles zo goed groeide hielp hierin wel mee. En de uien waren echt uit de kluiten gewassen exemplaren. Letterlijk! Grotere uien kon je bij geen enkele groentewinkel vinden en menig uienkweker zou jaloers zijn op de exemplaren die zij uit de grond probeerde te trekken.
Het kostte haar dan ook flink veel kracht om de drie uien die ze nodig had voor het avondeten uit de grond te krijgen. Iets waar ze bij nader inzien nog spijt van zou krijgen, omdat de uien dusdanig groot waren dat ze er wel meerdere dagen van kon eten. Als ze alleen ui op haar bord wilde. Ze haalde haar schouders op. Het waren slechts uien uit haar eigen tuin. Ze had er geen geld voor betaald, zelf opgekweekt en het enige wat het haar gekost had was een beetje moeite om de tuin netjes te houden. Die uien konden ook best blijven liggen.

 

‘Lekker aan het tuinieren?’ hoorde ze opeens achter zich. ‘Wist je niet dat het vandaag de dag van het naakt in de tuin is?’ Ze keek achter zich. In zijn volle, volledig naakte glorie stond een man die veel weg had van de koning in haar achtertuin. Beduusd keek ze hem aan. Wat moest die vent hier? En waarom leek hij zo verdomd veel op de koning, een man die ze alleen van foto’s en op de televisie kende. Iemand die ze eigenlijk het liefste links zou laten liggen, als haar ouders niet zo vol waren van die man die hun koning moest voorstellen. ‘Wat zei u?’ stamelde ze een beetje ongemakkelijk, bij de aanblik van een naakte vent in haar tuin. ‘Ik zei dat het vandaag de dag van het naakt in de tuin is en zie dat u hier een beetje volledig gekleed bent..’ Met een afkeurende blik keek hij haar aan. Plots draaide hij zich om en verliet haar met een blik op zijn spierwitte, gerimpelde billen. Volledig beduusd keek ze toe hoe hij de poortdeur opendeed en de straat opliep. De deur klapte achter hem dicht.

 

‘Wat the fuk’ was het eerste dat door haar hoofd schoot. Wie was die man? En bovenal, waar sloeg dit op? Ze liep naar de poortdeur, trok hem open en keek de straat in. De man was verdwenen. Niemand meer te zien. Zou hij bij iemand anders in de tuin staan om te zeggen dat het de dag van het naakt in de tuin was? Ze wist het niet. Bizar was het wel. Hij leek ook verdomd veel op de koning, de grote trots van haar ouders. Ze liep nog wat verder de straat in. Misschien dat hij toevallig achter een auto stond of iets dergelijks. Niets te zien, de straat was leeg op de geparkeerde auto’s na. Ze liep weer terug naar haar tuin, haar hoofd nog steeds bij deze hele bizarre ontmoeting. Hoe had ze niet gemerkt dat er iemand haar tuin binnengelopen was. Naakt nog wel. Wat er allemaal had kunnen gebeuren wilde ze niet eens aan denken. Dit was gewoon veel te bizar voor woorden. De aanblik van dat naakte lichaam kreeg ze ook niet uit haar hoofd. Die licht uitgezakte buikpartij. Niet dik, maar vooral mollig. Het bosje borsthaar rond zijn tepels en vooral hoe verschrompeld die penis erbij hing in de enorme bossen schaamhaar. Het was bijna alsof hij een bikini van alleen haar droeg, waar een viezig dopje op gemonteerd was. Ze rilde bij de herinnering. Je zou dat in bed vinden. 

 

’s Avonds na het avondeten probeerde ze de herinnering verder uit haar hoofd te zetten. Ze plofte neer op de bank om haar serie verder te kijken. Misschien dat die dromerige man op Netflix het idee dat ze de koning naakt had gezien uit haar hoofd kon acteren. Ze hoopte het in ieder geval wel. Enkele uren later schrok ze op uit een droom waarin een groep nijlpaarden haar achtertuin in waren geslopen en de boerenkool stonden op te vreten. Ze moest om zichzelf lachen toen ze voor het raam stond te kijken of er echt geen nijlpaarden in de tuin stonden. De tuin lag er nog bij zoals ze deze had achtergelaten. De boerenkolen nog steeds fier in een rijtje naast de sla. Het was beter dat ze naar bed ging. Slapen op de bank had haar nog nooit goed gedaan en waarschijnlijk zou ze deze nacht ook weer wakker liggen, omdat ze in slaap gevallen was tijdens haar serie. Ze zette de tv uit en deed alle lichten uit. Het donker sloot haar in, terwijl ze naar boven liep om naar bed te gaan.