Categorie Verhaal

Het moment tussen leven en doodgaan

Het begon allemaal met een poging om iets te zeggen over het Surrealistisch Manifest, wat in 1924 door André Breton de wereld in geslingerd werd. Hij leidde daarmee het begin van surrealisme in, het antwoord op een wereld waarbij de ratio regeerde over het onderbewuste. Niet dat ik recentelijk nog het manifest gelezen had. Of überhaupt enig manifest, omdat ik ergens een beetje wars ben van manifesten. Het idee dat je moet voldoen aan een serie regels, houden aan richtlijnen en volgen van woorden die door anderen zijn opgesteld gaat in mijn ogen tegen alles in wat het surrealisme voorstaat.

De dag dat alles mogelijk was en 1971 besmette

In vijf minuten was het gedaan. Vanaf het moment dat ze naakt op bed lag tot één van ons kreunend klaarkwam. Ik wil hierbij in het midden laten wie van ons het was, omdat er tegenwoordig al veel te veel oordelen zijn over de seksuele prestaties van het mannelijke deel van de maatschappij. Daarbij was vijf minuten ook niet meer dan we nodig hadden. Ik voel tot op heden nog de kleverige vloeistof over mijn been en buik lopen, iets wat ik bij nader inzien helemaal niet onprettig vond. Toch wil ik nog even terugkeren naar die dag, naar het moment na de daad.

De koning

Er komt een moment in ieders leven dat ze kennis nemen van de koning. Niet dat ze een persoonlijke handdruk of iets van een ontmoeting met de man krijgen. Ze leren dat er zoiets als de koning bestaat. Een man die op eenzame hoogte staat, aan de top van de maatschappij. Iemand die niemand anders kan worden en ook niet zelf gekozen heeft om koning te zijn. Hij is iemand die in zijn rol is geduwd door zijn moeder, vader en een stoet mensen die vinden dat het concept van een koning goed voor het land is waar ze op staan. De koning gelooft dit zelf ook, tenslotte is hem dit vanaf zijn geboorte met de paplepel ingegoten.