Niet heel lang geleden kreeg ik via Facebook messenger een foto toegestuurd van een van mijn vele Amerikaanse ‘vrienden’. Ik zeg vrienden tussen aanhalingstekens, aangezien ik de bijna vijfduizend mensen die mij aan hun Facebook hebben toegevoegd echt niet ken. Het zijn voor het merendeel kunstenaars, kunstliefhebbers of op een andere manier met kunst bezig. Net zoals de Amerikaan die mij uit het niets een foto van zichzelf toestuurde met het onderschrift ‘Went diving and caught diner for tonight’. Het was zo’n bizarre gewaarwording, zelfs zo’n bizarre out-of-context foto dat er een nieuw project in mijn hoofd vormde.

Wat als ik een tekening van die foto zou gaan maken? Niet letterlijk de foto gaan natekenen, maar mijn interpretatie van de foto weergeven. Proberen de bizarre gewaarwording die ik kreeg toen ik messenger opende en de foto zag. In mijn geestesoog zag ik de persoon aan de andere kant van de wereld al kijken als ik hem de tekening van zijn foto terugstuurde via het zelfde medium. Hoe hij zou reageren als hij zag dat ik zijn foto gebruikt had om er iets kunstig van te maken. Ik wist dat hij zich ook met kunst bezighield, al was het meer op een amateur hobbyistisch niveau aangezien hij als beroep ‘vrachtwagenchauffeur’ in zijn profiel had staan en pas een jaar geleden begonnen was met schilderen. Niet dat dit verder iets uitmaakt. Ik ben van mening dat iedereen zich met kunst kan bezighouden en dat creativiteit universeel is. Dat ik zijn schilderijen niet mooi vind wil nog niet zeggen dat hij geen plaats in mijn online-facebook-wereld mag hebben. Tenslotte stuurde hij uit het niets een foto van zichzelf naar mij toe en gaf mij de inspiratie om een nieuw project op de benen te zetten.

De volgende dag begon ik aan de tekening, nadat ik de foto had opgeslagen op mijn computer. Ik weet inmiddels hoe vluchtig messenger kan zijn en hoe snel dingen ook weer verdwenen zijn. Het zou mij namelijk niets verbazen als ik die foto helemaal niet had moeten ontvangen en dat het voor vrienden van mijn facebook-vriend bedoeld was. Daarbij krijg je met bijna 5000 facebook vrienden zoveel berichten toegestuurd dat alles wat je wilt bewaren ondergesneeuwd raakt in dat vervloekte medium. De foto opslaan was dus het beste wat ik kon doen. Op die manier kon ik ook rustig aan de tekening werken zonder bang te zijn dat ik mijn inspiratiebron kwijt zou raken. Alleen raakte ik dezelfde dag nog gefrustreerd over de tekening, omdat ik heel slecht met portretten ben. Ik vind het heel moeilijk om iemands gezichtsuitdrukking te vangen in een paar lijnen op papier. Het lijkt nooit op degene die ik aan het tekenen ben en als ik eerlijk ben vind ik het helemaal niet leuk om gezichten te tekenen. Ik maak veel liever tekeningen van dieren en allerhande andere dingen. Alles, behalve gezichten. Dat maakt wel dat ik met dit project om willekeurige foto’s te gaan natekenen het mijzelf wel moeilijk maak en best een grote uitdaging aanga. Mijn frustratie was dan ook niet geheel ongegrond en ik wist gewoon niet hoe ik moest verdergaan, alleen dat ik er wel mee verder wilde gaan. Gelukkig heb ik iemand in mijn directe omgeving bij wie ik altijd langs kan gaan met dit soort frustraties of wanneer ik vast zit in mijn idee├źn. Shout-out naar mijn vrouw! Toen ik haar vertelde waar ik tegenaan liep, gaf zij mij gelijk de tip dat de portretten helemaal niet hoeven te lijken. Het is toch mijn interpretatie van de foto en niet een opdracht om een portret van iemand te maken. Hoe waar kan je het willen hebben?

Niet dat ik daarna verder ging met de tekening van mijn Amerikaanse vriend. Ik had op twitter gezet dat ik tekeningen ging maken van random toegestuurde foto’s en dat mensen best een foto mochten toesturen. Hierop kreeg ik gelijk een foto toegestuurd en die heb ik volgens het principe ‘het hoeft helemaal niet te lijken’ nagetekend. Niet alleen nagetekend, ik heb de foto veranderd in totaal iets anders. Nog steeds wel herkenbaar als de foto die ik als uitgangspunt heb gebruikt, maar verder anders van sfeer, uitdrukking en kleurgebruik. Ik vond het een lastige foto om na te tekenen, omdat het twee mensen betrof die full-frontal in de camera keken, maar toch was ik wel tevreden met het resultaat. Degene die mij de foto had toegestuurd overigens ook, alleen is dat een heel ander verhaal. Misschien iets voor een ander blog. En inmiddels ben ik weer verder gegaan met de tekening van mijn Amerikaanse vriend, die weer een totaal andere sfeer en uitwerking dan de eerdere tekening heeft. Het is alsnog een portret, alleen is het ook geen portret. Ik probeer bij deze tekening de bevreemding van de willekeurig verstuurde foto te vangen. Elke lijn die ik zet moet ik over nadenken, wat totaal afwijkt van mijn normale manier van werken. Toch heb ik er wel plezier in en hoop ik dat dit project nog even voortduurt. Alleen heb ik dan wel beeldmateriaal nodig.

Wil jij ook dat ik een foto ga natekenen, gooi dan je messenger open en stuur een volledig willekeurige foto naar mij toe. De enige voorwaarde die ik stel is dat het een foto gemaakt door jouzelf (of iemand in je directe omgeving) moet zijn. Ik doe niets met foto’s die je van het internet hebt geplukt. Foto’s van het internet plukken kan ik namelijk zelf ook. Het gaat mij erom dat je een volledig willekeurige foto toestuurt om door mij te laten tekenen. Ik zal niet alles geen tekenen, alleen de dingen die mij aanspreken en de foto zal ook niet volledig nagetekend worden. Het zal altijd een interpretatie worden van hoe ik de foto zie. Mijn messenger kan je hier vinden: https://www.facebook.com/godpipo.

En wees gerust, ik antwoord zelden tot nooit op berichten.