Categorie Eigen werk

Het moment tussen leven en doodgaan

Het begon allemaal met een poging om iets te zeggen over het Surrealistisch Manifest, wat in 1924 door André Breton de wereld in geslingerd werd. Hij leidde daarmee het begin van surrealisme in, het antwoord op een wereld waarbij de ratio regeerde over het onderbewuste. Niet dat ik recentelijk nog het manifest gelezen had. Of überhaupt enig manifest, omdat ik ergens een beetje wars ben van manifesten. Het idee dat je moet voldoen aan een serie regels, houden aan richtlijnen en volgen van woorden die door anderen zijn opgesteld gaat in mijn ogen tegen alles in wat het surrealisme voorstaat.

De dag dat alles mogelijk was en 1971 besmette

In vijf minuten was het gedaan. Vanaf het moment dat ze naakt op bed lag tot één van ons kreunend klaarkwam. Ik wil hierbij in het midden laten wie van ons het was, omdat er tegenwoordig al veel te veel oordelen zijn over de seksuele prestaties van het mannelijke deel van de maatschappij. Daarbij was vijf minuten ook niet meer dan we nodig hadden. Ik voel tot op heden nog de kleverige vloeistof over mijn been en buik lopen, iets wat ik bij nader inzien helemaal niet onprettig vond. Toch wil ik nog even terugkeren naar die dag, naar het moment na de daad.

De weg van ongeschoolden gaat niet over rozen en grintpaden

In een ver verleden, lang geleden, droomde ik ervan om naar de kunstacademie te gaan. Het tekenen, schilderen en maken van kunst was mijn grootste liefhebberij. Ik had naast de vele posters van bands ook reproducties van mijn favoriete schilderijen hangen. Veel werk van Salvador Dali, H.R. Giger en een beetje van René Margritte. In die dagen wist ik eigenlijk nog niet zoveel van de kunsten, alleen dat ik een voorliefde had voor het surrealistische en het magische werk dat deze mannen maakten

De koning

Er komt een moment in ieders leven dat ze kennis nemen van de koning. Niet dat ze een persoonlijke handdruk of iets van een ontmoeting met de man krijgen. Ze leren dat er zoiets als de koning bestaat. Een man die op eenzame hoogte staat, aan de top van de maatschappij. Iemand die niemand anders kan worden en ook niet zelf gekozen heeft om koning te zijn. Hij is iemand die in zijn rol is geduwd door zijn moeder, vader en een stoet mensen die vinden dat het concept van een koning goed voor het land is waar ze op staan. De koning gelooft dit zelf ook, tenslotte is hem dit vanaf zijn geboorte met de paplepel ingegoten.

De goddelijke komedie

Niet meer dan een klein puntje was het. Een potloodstreep, een veeg op papier. Vrede op aarde, zonder dat iemand gevraagd had of de oorlog eindelijk was afgelopen. Al dagen zit ik ernaar te kijken. Kijken of het groeit. Of het meer kan worden dan een puntje, een potloodstreep, een veeg. Steeds kom ik tot de conclusie dat het niets meer zal worden dan wat het is. Het zal geen duizenden doden opleveren om een geluid te maken. Geen wolk worden die de zon verduisterd en de wereld in een eeuwigdurende hongerwinter stort. Ik zucht. Alles wat ik wil zal moeten wachten tot ik een manier gevonden heb om het puntje groter te maken dan het is. 

Een kunstenaar zijn

Tussen koffie en een boterham met hagelslag vraag ik de buurvrouw, die net voorbij komt lopen, wat kunst is. Ze haalt haar schouders op. Dat soort dingen weet ze niet en het interesseert haar ook niets. Ze vind kunst geldverspilling en een hoop onzin. Onnodig en nergens goed voor. 'Kunst heb je helemaal niets aan!' roept ze er achteraan en eerlijk gezegd moet ik haar hierin wel gelijk in geven. Je hebt ook niets aan kunst, helemaal niets. Toch is kunst één van de meest belangrijke dingen die er is in deze maatschappij. Kunst brengt kleur. Kleur en leven in het verder nogal leven- en kleurloze van onze Joods-christelijke maatschappij.

Leven onder quarantine (in tekeningen)

Leven onder quarantine (in tekeningen) Filosofische gedachten – Kunst – Overdenkingen – Lock down Inmiddels leven we, gezien vanaf deze dag, al twee maanden met de ‘intelligent lock-down’ vanwege het COVID-19 virus. Een virus waar iedereen wel de effecten van…

Werken in opdrachten

Op onregelmatige momenten krijg ik de vraag of ik ook in opdracht werk. Het antwoord hierop is vrij simpel, omdat ook mijn schoorsteen moet blijven roken en net als ieder ander hou ik wel van een beetje beleg op mijn brood. Ik werk dus ook zeker in opdracht, al neem ik niet elk verzoek om te tekenen aan als opdracht. Er zijn namelijk dingen die ik niet doe, niet kan of niet boeiend genoeg vind om te tekenen. Buiten dat om vind ik het leuk om speciaal voor jou een tekening te maken. Om iets te tekenen wat jij graag zou willen zien en aan je muur wilt hangen. Om het makkelijk te maken zal ik hieronder een uitgebreide opsomming geven van de mogelijkheden, onmogelijkheden en de precieze kosten die gemoeid zijn met een werk in opdracht.