Arjan Winkelaar (1971)

“Autodidactisch tekenaar uit Alkmaar, Nederland”

“Herinner je nog de magische wereld uit je jeugd? Toen alles nog groot was, gevuld met monsters die schuilden in het donker en de wonderlijke wezens die met je meeliepen naar school of je vergezelden bij je spel.”

 

Waarschijnlijk niet. De kans is groot dat je de magische wereld uit je jeugd inmiddels ver achter je gelaten hebt en met beide benen staat in de wereld van ‘volwassenheid’. Magie is iets wat alleen nog voorkomt in boeken, in sprookjes en de hoofden van kinderen. En misschien is het zelfs iets waar je naar terugverlangt. Naar die onbevangenheid, die wereld waarin alles mogelijk was.

Deze magische wereld is wat ik probeer te vangen in mijn tekeningen. Een terugkeer naar de wezens uit onze jeugd met verwijzingen naar hedendaagse strips, mythologie en moderne kunst. Het zijn elementen van magie, spiritualiteit en het idee dat de Goden nog bestaan. Gevangen in lijnen, oppervlakken, tussen vlekken en papier. Het is niet het kind dat centraal staat, noch de manier waarop kinderen hun omgeving beschouwen. Alles draait om de magie die kinderen van nature zien. De magie die zich overal om ons heen bevindt, maar waarvan wij het vermogen hebben verloren die te zien. Ik wil mijn tekeningen beschouwen als portalen naar deze magische wereld. Kleine doorkijkjes naar wat we vroeger van nature konden zien.

Godpipo - als kunstenaar

Tekenen is iets wat praktisch in mijn bloed zit. Zolang ik mij kan herinneren maak ik tekeningen. Fantasierijke voorstellingen van mensen, wezens in even fantastische avonturen als mijn gedachten ervan konden maken. Naarmate ik ouder werd en mijn kindertijd achter mij begon te laten werd het avontuurlijke minder en probeerde ik de magie die iedereen leek te vergeten te vatten.

 

Op een gegeven moment dacht ik eraan om naar de kunstacademie te gaan. De skills die ik mijzelf aangeleerd had uit te breiden met alles wat ze mij daar konden leren. Om vervolgens te besluiten het toch niet te doen, omdat mij werd verteld dat ik al veel te veel een eigen stijl had. Allang wist hoe ik een verhaal in één beeld moest vertellen en alles wat zij mij konden leren zou betekenen dat ze mijn stijl en manier van vertellen zouden afbreken. Ik zou er niets mee opschieten. Op dat moment verliet ik optimistisch de academie, maar mate er meer tijd verstreek raakte ik gedesillusioneerd door die woorden. Ik raakte het plezier in tekenen kwijt en begon de wereld van een gewone baan, gezinsleven en de energierekening hun tol te eisen van mijn lust om te tekenen.

 

Tot het bloed toch kroop waar het eerst niet gaan kon. Langzaam begon ik weer met tekenen. Eerst met één tekening in de maand. Eenvoudige afbeeldingen, meer doodles dan echte voorstellingen. Langzaam werden het er meer en begon het plezier dat ik in tekenen had weer terug te komen. Ik herinnerde mij weer wat ik wilde vertellen met mijn kunst. Ik wilde de magie in de wereld verbeelden. De magie een gezicht geven op een manier die ik voorheen nog niet kende. Tekenen werd voor mij weer een portaal naar een wereld die ik alleen kende uit mijn kindertijd.

 

Nu wil ik die wereld openbaren aan iedereen. Het is mijn missie om de magische wereld die zich overal om ons heen bevindt te laten zien. Om jou, mij en de mensen die we niet kennen te laten zien hoe magie zich verhoudt tot ons, hoe wij ermee in aanraking kunnen komen en niet meer vergeten dat we als kinderen in de wereld leefden. Ik wil de magie die zich altijd in je heeft bevonden aan je teruggeven. De magie heeft een gezicht en ik wil je die laten zien met mijn tekeningen.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More